Οι κρυμμένοι θησαυροί του Πόρου

Αφιερώματα Προορισμοί Πόρος

Ο Πόρος

Η βίλα Γαλήνη και ο Πόρος
Εδώ φιλοξενήθηκε ο νομπελίστας Έλληνας ποιητής Γιώργος Σεφέρης….. η Γκρέτα Γκάρμπο, ο Χένρι Μίλλερ. Σήμερα, τη βαμμένη κόκκινη νεοκλασική βίλα Γαλήνη, θα τη δείτε μόνο εξωτερικά, καθώς είναι ιδιωτική κατοικία.

villa_galini

Πόρος

Ο ρώσικος ναύσταθμος – Πόρος

Δείτε τα κτήρια που έχουν χαρακτηριστεί ιστορικά και διατηρητέα ως μνημεία, και μετά… βουτιά στην παραλία ακριβώς μπροστά.

ρωσικος ναυσταθμος

Κάστρο για «κατακτητές»

Κολυμπήστε μέχρι το νησάκι στα ανατολικά του λιμανιού και κατακτήστε το μικρό κάστρο του, που βρίσκεται εκεί από το 1827. Από αυτό το νησάκι κοντά στην ακτή της Πελοποννήσου, οι κάτοικοι του Πόρου ήλεγχαν άλλοτε τα πλοία που έρχονταν από την Ύδρα.

Το Λεμονοδάσος

Αν  κάτι   από τον Πόρο  είναι πολύ γνωστό  σ όλη την Ελλάδα, για να μην πούμε σ ολόκληρο τον Κόσμο, αυτό είναι το Λεμονοδάσος.  Οπως  αναφέρεται σε γραπτές  πηγές από τα προεπαναστατικά  χρόνια γίνονταν  εξαγωγές  λεμονιών, από δένδρα που  υπήρχαν  στο Λεμονοδάσος,  στην  Τροιζήνα  αλλά  και  στην  Καλαυρία.

Αναφέρεται συγκεκριμένα, ότι   πριν  από  το 1750  εκαλλιεργούντο  λεμονιές  στο Λεμονοδάσος, στο Δαμαλά, στη Φούσα και στη Βαγιονιά. Γύρω στα  1800  γίνονταν  εξαγωγές   στην Κωνσταντινούπολη,  στη Σμύρνη, στη  Θεσσαλονίκη και αλλού.

Το 1828 που επισκέφθηκε  το Λεμονοδάσος  ο Χάρτλυ, μαζί με τον  αγωνιστή   Κωνσταντή Λογοθέτη- Δουζίνα, υπολογίστηκε ότι υπήρχαν 10.000 λεμονόδεντρα  που παρήγαγαν 8 εκατ. κομμάτια λεμόνια. Αργότερα οι λεμονιές αυξήθηκαν  και φυσικά η παραγωγή.

poros

Για πολλά  χρόνια  οι λεμονιές  ήταν χρυσωρυχείο, αφού  το λεμόνι είχε   ιδιαίτερη  αξία και τιμή. Και πλούτος για τον Πόρο. Κατά την επιδημία του Δαγγείου  πυρετού (1920) χρησιμοποιήθηκε  σαν φάρμακο. Η αξία του  ήταν υψηλή  ως τα μεταπολεμικά  χρόνια 1950-1960, και γίνονταν  μεγάλες εξαγωγές  στην  τότε Σοβιετική Ενωση,  τη Γερμανία   και αλλού.

Σήμερα, περίπου 160  χρόνια  μετά  την  πρώτη  δενδροφύτευση, την  άνοιξη  το  Λεμονοδάσος  εξακολουθεί  να  ευωδιάζει, αλλά   παράλληλα  και να αργοπεθαίνει.  Αν  και έχει  ανακηρυχθεί   από την ΟΥΝΕΣΚΟ  ως τοπίο φυσικού κάλλους. Τώρα πάλι (2003) με τη συνθήκη ΡΑΜΣΑΡ   επιδιώκεται  αναζωογόνησή του. Ολόκληρη η επαρχία  Τροιζηνίας   είναι ιδιαίτερου φυσικού κάλλους  (ΦΕΚ 849/8/25-9-79).
Οι 25.000  λεμονιές  ξεραίνονται  σιγά- σιγά και δεν ξαναφυτεύονται.  Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες  τους  τα  έχουν  εγκαταλείψει,   αφού η   συγκομιδή είναι  αντιοικονομική.  Κι  αφού  «τα  δέντρα  πεθαίνουν  όρθια», το Λεμονοδάσος  γίνεται οικόπεδα. Δεκάδες σπίτια, σπιτάκια και βίλες  ξεφυτρώνουν κάθε τόσο  ανάμεσα στις λεμονιές. Το δάσος   γίνεται  οικισμός.

Ετσι αν  κάποτε  οι    γιαγιάδες  ξαναρχίσουν να λένε ιστορίες και παραμύθια ,  θα    αφηγούνται:
   «Μια  φορά και έναν  καιρό, ήταν   ένα μεγάλο  Λεμονοδάσος. 

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>